۲۱ آذر ۹۵ ، ساعت ۱۱:۳۸۰۴ فروردین ۹۶ ، ساعت ۰۲:۳۳
آمار سایت
  • کاربران آنلاین :

    0
  • بازدید امروز :

    742
  • بازدید دیروز :

    373
  • بازدید این هفته :

    5348
  • رتبه الکسا :

    14608
ImageWeek
نامه‌نگاری در سایه عناوین سابق
کد خبر : 8620۰۸ | در تاريخ : مهر ۸, ۱۳۹۵ | ساعت : ۹:۳۵ ب.ظ
نسخه چاپی نسخه چاپی

در همه کشورها رسم و عرف است که رسانه‌ها هرگاه درباره مسوولان، مقامات و یا افراد صاحب نام قدیمی و بازنشسته در حوزه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی، هنری و… خبری، مطلبی یا اظهارنظری مخابره می‌کنند برای یادآوری مخاطبان خود، عناوین سابق آنان را ذکر می‌نمایند. مثلا: «رئیس‌جمهور سابق»، «برنده نوبل سال….»، «کارگردان فیلم …» و… در واقع ذکر عناوین سابق آنان صرفا برای اطلاع‌رسانی مخاطبان رسانه‌ها بوده و لزوما هیچگونه امتیاز دیگری در موقعیت کنونی برای آنان در بر ندارد؛ اما در کشورهای در حال توسعه، ظاهرا عناوین و مسوولیت‌ها یک امتیاز و منفعت فردی دائمی برای افراد در پی دارد.

n00117322-b

مضافا اینکه در نظر داشته باشیم در اینگونه ممالک، مدیران و صاحب‌منصبان در دوران کاری و فعالیت خود عموما در مواقع عادی بر «مسوول یا مدیر بودن» خود اصرار می‌ورزند اما در هنگامه‌‌های پرسشگری نسبت به ضعف‌ها و قصور خود، پاسخگویی را وظیفه خویش نمی‌دانند! پس از بازنشستگی هم حق مسلم خود می‌دانند که از مواهب «پیشینه» مسوولیت خود در یک برهه خاص و محدود، برای همیشه عمر بهره‌مند باشند.

با ذکر این مقدمه و مقایسه به ذکر یک مورد و مثال ملموس پیرامون این موضوع بپردازیم. فارغ از همه بحث و جدل‌ها پیرامون رفتارها و رئیس جنجالی دولت‌های نهم و دهم، خصوصا بر سر کاندیداتوری یا عدم کاندیداتوری‌اش برای انتخابات سال ۹۶ و حتی ارزیابی میزان صداقتش در نامه اخیرش به رهبری، مراد این نوشته اما اشاره به یک معضل حاد مبتلا به مسوولان و دست‌اندرکاران نظام جمهوری ‌اسلامی ایران است.

اگر به سر برگ نامه فرد مذکور به رهبری توجه کنید بالای برگه و زیر آرم نظام جمهوری اسلامی که عموما برای مقامات و عناوین دولتی و حکومتی استفاده می‌شود عبارت «رئیس‌جمهور دوره نهم و دهم» قید شده است. در واقع ایشان در حال حاضر همچنان برای هرگونه رفتار و عمل خود یک حق همیشگی حقوقی قائل است که همانا ریاست‌جمهوری در دوره نهم و دهم بوده است.

این نوع نگاه البته به شخص ایشان خلاصه نمی‌شود و در بین بسیاری از مسوولان سابق نظام به یک رسم غلط تبدیل شده است. برای مثال بسیاری از فرماندهان نظامی سابق کشورمان که سال‌هاست بازنشسته شده‌اند همچنان در برخی دیدارها و مراسم رسمی با لباس‌های فرم نظامی و درجه‌های مربوطه به دوران قبل از بازنشستگی‌اشان استفاده می‌کنند و یا بنا به میل خود یک روز لباس‌ فرم را کنار می‌نهند و چند صباحی دیگر بر مردم منت گذاشته و عنوان می‌دارند مجددا در کسوت نظامی درمی‌آیند چون کشور به آنان نیاز دارد.

نگارنده، جدا از منع قانونی موجود اصلا و ابدا بخیل نیست که فردی عنوان رئیس‌جمهور دولت‌های فلان دوره را بالای سر برگ نامه‌های خود ثبت کند یا فلان فرمانده محترم بازنشسته همچنان با لباس و درجه در انظار ظاهر شود، اما این سئوال را همواره در ذهن داشته‌ام که آیا اصولا در ایران برای مسوولان و دست‌اندرکاران نظام، سن و محدوده‌ای برای بازنشستگی وجود دارد یا ندارد؟!

اینکه بگوییم «خدمت کردن به مردم سن و سال نمی‌شناسد» و امثال این گفته‌ها که حتی برای گوینده‌های آن نیز به یک مزاح بیشتر شباهت دارد لذا نباید به آن چندان اهمیتی داد و فقط محملی برای تداوم مدیریت‌های همیشگی و به تعبیر صحیح‌تر «دائم‌العمری» است! نامه رئیس‌جمهور سابق با آن سربرگ «سابق!» دقیقا مثل این است که در این کشور همه فرمانداران، استانداران، مدیران کل، وزیران، روسای بانک‌ها و… پس از دوره مسوولیت خود هرگاه خواستند نامه‌ای بنویسند؛ سربرگ‌های ویژه خود، مرقوم نمایند: «فرماندار سابق ….»، «مدیرکل اداره …… در سال‌های فلان و فلان»، «استاندار استان در سال‌های ….»، «رئیس‌ سابق بانک شعبه …»، !!

استفاده از عناوین و القاب و مسوولیت‌های سابق حتی اگر منع صریح قانونی هم نداشته باشد (که در بسیاری موارد دارد)، اما در یک جامعه قانونمدار و مدنی از آن تعبیر و تفسیر مناسب نمی‌شود. رئیس‌جمهور، رئیس دولت، وزیر، معاون وزیر، استاندار، مدیرکل، فرماندار، شهردار، رئیس‌اداره، رئیس سازمان، فرمانده نظامی و… در هر کشوری محدود به یک دوره مشخص و گذرا و محدود به دوره زمانی شغلی می‌شود و بس. بابت آن از بودجه عمومی حقوق‌های مکفی هم دریافت کرده‌اند. لذا چه معنی می‌دهد که عرف و رسم شود هر مسوولی در دوران «پسامدیریتی» و «پسامسوولیتی» خویش، همواره با عناوین دوران گذشته‌اش فخرفروشی نموده و برای خود حقوق و امتیازات ویژه‌‌ای انتظار داشته باشد؟!