۲۶ بهمن ۹۶ ، ساعت ۰۹:۲۸
آمار سایت
  • کاربران آنلاین :

    0
  • بازدید امروز :

    246
  • بازدید دیروز :

    189
  • بازدید این هفته :

    2086
  • رتبه الکسا :

    23401
ImageWeek
لبه ی تیز تیغ هنر دست خود را خواهد برید
کد خبر : 13091۲۶ | در تاريخ : دی ۲۶, ۱۳۹۶ | ساعت : ۱:۴۴ ق.ظ
نسخه چاپی نسخه چاپی

اثر هنری حکم فرزند و یا حتا جگرگوشه ی خالق خود را دارد ؛ اثری که گاهی اسیر ممیزی های سلیقه محور و نه قانونی قرار می گیرد.

این که رمان نویسی بگوید در رمان اخیرم نوشته بودم که مرد مهاجم دست بر گلوی زن گذاشته و او را خفه می کند و اینکه به من گفته بشود آنها نامحرمند بنابراین این جمله را تغییر بده ؛ تنها قطره ای است در برابر انبوه ممیزی هایی که دامنگیر آثار هنرمندان است.

چندی پیش در یکی از سایت های فیلم یکی از آثار تازه تولید شده و مورد مناقشه در نوبت اکران را دیدم که لینک دانلود نسخه ی کاملش نیز قرار اده شده بود. ابتدا ناراحت شدم که چرا در کشور ما لااقل برای حمایت از اثار هنرمندان هم شده قانون کپی رایت را رعایت نمی کنند اما وقتی با دقت بیشتری آن پست را دیدم در کمال ناباوری دیدم که تهیه کننده ی اثر خود اقدام به انتشار رایگان آن فیلم سینمایی نموده است. باورش دشوار بود اما هر دلیلی که داشته بی ارتباط با ممیزی ها نبوده است و شاید او خواسته از این طریق اعتراض کرده باشد و برای همین حاضر شده صدها میلیون تومان هزینه تولید را بر باد دهد اما مردم با دیدن فیلم قضاوت کنند.

به نظر شما چرا هنرمند باسوادی مثل داریوش مهرجویی از سینما و ساخت فیلم کنار می کشد؟ او خودش در این باره می گوید:« عامل دیگری که باعث شد رمان بنویسم این بود که هریک از فیلم‌هایم چه قبل و چه بعد از انقلاب با سد عظیم سانسور مواجه شد. از فیلم «گاو» که دو سال توقیف شد تا «پستچی» و «دایره مینا». بعد از انقلاب هم بسیاری دیگر از فیلم‌هایم از جمله آخرین آنها فیلم «سنتوری» با سانسور و توقیف مواجه شد.». گرچه در حوزه کتاب نیز تیغ تیز ممیزی آن هم از جنس سلیقه ای و نه قانونمند بیداد می کند.

در کل دوران سینمای کشورمان، همواره فیلمهایی بودند که یا به دلیل کج سلیقگی و بد فهمی، یا به دلیل وجود برخی خط قرمزهای من درآوردی در محاق گرفتار شده اند و این صرفا از آن جهت است که دست اندرکاران فرهنگ و هنر ؛ غالبا غیر ظابطه مند بر صندلی ها – به ناحق – تکیه زده اند.

در حوزه کتاب ؛ مدیر دفتر توسعه کتاب و کتابخوانی وزارت ارشاد با ذکر مثالی اینگونه اوضاع را تشریح می کند: «اگر ۷۲ هزار عنوان کتابی را که در سال ۹۳ ثبت شده، در نظر بگیریم، حدودا پانزده‌ هزار عنوان آن بررسی شده است. مابقی آثار، به دلیل علمی و آموزشی بودن، بلامانع شده‌اند. از پانزده هزار عنوان کتاب بررسی شده، حدود شش هزار عنوان، مشکلات جزئی داشته‌اند که به عنوانِ موارد مشروط ابلاغ کرده‌ایم تا ناشر اصلاح کند. کمتر از پانصد عنوان هم غیرمجاز اعلام شده است. موارد غیرمجاز طیفی از موضوعاتی همچون ترویج سبک زندگی غیراخلاقی، ترویج روابط خارج از شرع و عرف هستند. دستۀ دیگر، کتاب‌هایی هستند که دارای موارد سیاسی هستند، مانند کتاب‌هایی که مروج تجزیه‌طلبی، تفرقه بین اقوام و… هستند. دستۀ دیگر، کتاب‌هایی هستند که موارد دینی دارند؛ مثل کتاب‌های که تحت عنوان دین، به ترویج خرافات می‌پردازند».

حال ذکر این نکته که آیا هنر و هنرمند پایش را تا کجای گلیمش می تواند دراز کند بستگی به سیاست های کلی یک حکومت دارد اما اینکه چه کسانی و با چه نگاهی بخواهند سیاست های حاکم بر این بخش را تفسیر و اجرا کنند خود قصه ی مورد نظر ما در این یادداشت بود که شاهد ادعایمان نیز گرفتن مجوز یک اثر در دوره ای و لغو مجوز همان اثر در دوره ی مدیریتی افراد دیگر است .

امید تا باد چنین نبادا.

مهرداد معماری

مدیر رسانه فرهنگ و هنر اروندپرس