۲۱ آذر ۹۶ ، ساعت ۰۲:۰۳
آمار سایت
  • کاربران آنلاین :

    0
  • بازدید امروز :

    133
  • بازدید دیروز :

    311
  • بازدید این هفته :

    1229
  • رتبه الکسا :

    37680
ImageWeek
فرهنگ آبادان
کد خبر : 12899۰۸ | در تاريخ : آذر ۸, ۱۳۹۶ | ساعت : ۱۰:۲۸ ب.ظ
نسخه چاپی نسخه چاپی

آنچه آبادان را بیش از هر چیز دیگری از بقیه شهرهای ایران متمایز می کند ، فرهنگ خاص آن است که می توان آن را فرهنگ معجونی ( در هم آمیخته ) نامید که مختصات خود را دارد . 

در گذشته وجود خارجی ها و بویژه انگلیسی ها و نیروهای آموزش دیده هندی ( که عمدتاً دوره ی آموزشی خود را زیر دست انگلیسی ها دیده بودند ) از یک سو فرهنگ غربی را به این شهر تحمیل کرده بود و از سوی دیگر قومیت های مختلف ایرانی ساکن شده در این شهر فرهنگی معجونی را بوجود آورده بودند .

آبادان در دوران قبل از پیروزی انقلاب اسلامی از معدود شهرهائی بود که پیروان ادیان مختلف در آن زندگی می کردند و همه در اجرای مراسم دینی خود آزاد بوده اند و مراکز دینی خاص خود را داشته اند که امروزه بناهای آن دوران در شهر مشهود و فعالیت دارند و بر عکس دیگر شهرهای صنعتی که میان پیروان دیگر ادیان برخوردهائی دیده می شد لیکن در آبادان پیروان مذاهب مختلف ، در کمال دوستی و صمیمیت در کنار یکدیگر به اجرای فرایض مذهبی می پرداختند و تضاد و برخوردی بین آنها نبوده است که شاهد این موضوع وجود مسجد امام موسی بن جعفر ( ع ) و کلیسا  همچنین حسینیه جهرمی ها و مسجد اهل سنت در کنار هم می باشد .

به طور کلی آبادان دارای فرهنگی معجونی بود . این فرهنگ محل تقاطع فرهنگ های بومی (عرب ها) ، فرهنگ های مهاجران خارجی (انگلیسی ها و هندی ها)، فرهنگ های مهاجران داخلی ( اقوام مختلف ایرانی ) و فرهنگ اقلیت های مذهبی ایرانی ( ارمنی ها ، یهودی ها و … ) بوده است . این اختلاط فرهنگی ، دو نتیجه کلی در بر داشت : نخست امتزاج فرهنگی و دوم جدائی فرهنگی .

معمولاً فرهنگ معجونی از ساختارهای پیچیده ای برخوردار است و به یکباره بوجود نمی آید . هضم عناصر فرهنگ معجونی بیشتر برای افرادی که در آن فرهنگ زندگی می کنند راحت است و تنها کسانی که از بیرون به آن جامعه وارد می شوند با مشکل پذیرش رو به رو می شوند .به عبارت دیگر پذیرش عناصر این فرهنگ برایشان تا حدودی مشکل است ، بویژه زمانی که این فرهنگ معجونی در یک جامعه سنتی به وجود آمده باشد و یک وجه آن هم عناصر فرهنگ غربی باشد .به هر جهت فرهنگ آبادان برای بومیان شهر فرهنگی پذیرا بود ، اما برای بسیاری از افرادی که به آبادان می آمدند ، با آن زمینه های سنتی رایج در دیگر شهرهای ایران ، رفتار فرهنگی آبادانی ها برایشان عجیب بنظر میرسید . وجود همه ی ابزار و آثار مدرنیته در آبادان قبل از انقلاب ، فرهنگ آبادان را برای هر بازدید کننده ای جالب می نمود .

تنوع عناصر و فعالیت های فرهنگی در آبادان ، سبک خاصی از گذراندن اوقات فراغت در این شهر را به وجود آورده بود . در یک بررسی اولیه ، تنوع در فعالیت های ورزشی ، موسیقی ، سینما ، تئاتر ، باشگاه ها و کلوپ ها ، انجمن هاو بسیاری از دیگر فعالیت های فرهنگی در آبادان این سؤال را به ذهن می آورد که مردم آبادان اوقات فراغت خود را چگونه می گذراندند ؟ به عبارت دیگر اوقات فراغت خود را در کدام مراکز فرهنگی و چگونه می گذراندند ؟ جدول زیر مراکز فرهنگی آبادان را در سال ۱۳۵۷ هجری شمسی (۱۹۷۸ میلادی) که جمعاً ۴۸۶ مرکز بوده تحت ۲۰ عنوان در بخش شهری آبادان نشان می دهد ( قابل ذکر است که شرکت نفت مراکز فرهنگی خاص خود را داشته است ).

همانگونه که جدول نشان می دهد ، اماکن و مراکز دینی با ۱۱۱ مرکز ( ۲۳درصد) بیشترین تعداد و بناهای تاریخی و آثار ملی با یک مرکز (۲/۰درصد) کم ترین تعداد مراکز فرهنگی را به خود اختصاص داده بودند . ضمناً بطوری که در جدول مشاهده می گردد ، مراکز فروش مصنوعات و هنرهای دستی با ۸۸ مرکز (۱۸درصد) از نظر تعداد قابل ملاحظه بود . از جمله علل این امر حضور جهانگردان در شهر آبادان بود .

 

ردیف

نوع مرکز

تعداد

درصد

۱

اماکن و مراکز دینی

۱۱۱

۲۳

۲

مراکز فروش مصنوعات و هنرهای دستی

۸۸

۱۸

۳

قهوه خانه ها

۵۹

۱۲

۴

مراکز فروش مطبوعات

۵۵

۱۱

۵

مراکز فروش کتاب

۴۷

۷۵/۹

۶

مراکز ورزشی و زورخانه ها

۲۱

۴

۷

کتابخانه ها

۱۶

۳

۸

سینما ها

۱۵

۳

۹

باشگاه های تفریحی و اجتماعی

۱۴

۳

۱۰

کارگاه های هنری

۱۱

۲

۱۱

دفتر نمایندگی خبری

۱۰

۲

۱۲

پارک ها

۷

۷۵/۱

۱۳

چاپخانه ها

۷

۷۵/۱

۱۴

سازمان های فرهنگی

۷

۷۵/۱

۱۵

اماکن و مراکز دینی غیر اسلامی

۵

۱

۱۶

انجمن ها

۵

۱

۱۷

خانه های فرهنگ شهری

۲

۶/۰

۱۸

مراکز تولید و تهیه پخش فیلم

۲

۶/۰

۱۹

خانه های پیش آهنگی و جوانان شیر و خورشید

۲

۶/۰

۲۰

بناهای تاریخی و آثار ملی

۱

۲/۰

 

جمع کل[۱]

۴۸۶

۱۰۰

[۱] مأخذ : وزارت ارشاد اسلامی ، ۱۳۶۴ : ۳۵ – ۳۴ .

سید امید نوری