۲۹ شهریور ۹۶ ، ساعت ۰۴:۳۵
آمار سایت
  • کاربران آنلاین :

    0
  • بازدید امروز :

    1580
  • بازدید دیروز :

    2960
  • بازدید این هفته :

    32385
  • رتبه الکسا :

    29355
ImageWeek
بومی گرایی ؛ آری
کد خبر : 11585۰۹ | در تاريخ : شهریور ۹, ۱۳۹۶ | ساعت : ۹:۴۶ ب.ظ
نسخه چاپی نسخه چاپی

بومی کیست ؟ بومی گرایی چیست ؟ اولویت در سیاست توسعه شهرستان آبادان برپایه تخصص باشد یا بومی گرایی ؟

بومی در لغت منسوب به شهر و بلاد. (ناظم الاطباء).منسوب به بوم . اهل محل . اهل ناحیه . (فرهنگ فارسی معین ). منسوب به بوم که به معنی سرزمین و مملکت و کشور است ( دهخدا ، واژه یاب ) آمده است . اما در آبادان با توجه به مهاجر پذیر بودن این تعریف متفاوت است . ابادان در گذشته عبادان نام داشت شهری یا منطقه ای عرب نشین و سنتی بامحوریت کشاورزی و صیادی افراد در سنتها حل شده بودند و فردیت اندکی وجود داشت . با کشف نفت در مسجد سلیمان و اهواز و شناسایی عبادان به عنوان بهترین نقطه برای ساخت پالایشگاه ، روند صنعتی شدن این شهر اغاز گردید . بر اثر نوسازی و صنعتی شدن عبادان این شهر به شدت مهاجرپذیر شد و کارگران از اقصا نقاط ایران و از اقوام مختلف به ان مهاجرت کردند. دشتستانیها ، بختیاریها ، لر ها ، اذری ها ، ارمنیها ،بلوچها و سیستانیها و … . از بین الملل هم بسیار امدند انگلیسیها و امریکاییان ، سیکها و بنگلادشیها و عراقیها ، … واینگونه بود که شهر یکدست «عبادان» به شهری با اقوام مختلف به نام « ابادان » مبدل شد . مردمی که حول محور اشتغال در پالایشگاه و صنایع جانبی گرد امده بودند . عده ای مشغول در صنایع و عده ای جهت رفع نیازهای عادی زندگی کارکنان کارگران کار می کردند . آنچه در آبادان بسیار نمود داشت فرهنگ تساهل و پذیرش مهاجرین و حل و ذوب شدن مهاجرین درآن فرهنگ بود . فرهنگی که آن را حاصل (( دیالکتیکی فرهنگی)) بین اقوام و زیست بوم منطقه می دانم . آوارگی ناشی از هشت سال جنگ تحمیلی صدمات شدیدی به فرهنگ آبادان وارد نمود . برگزاری انتخابات متعدد بدون توجه به شرایط جدید فرهنگی و قومی آبادان باعث ظهور نوعی قوم گرایی گردید که هر فرد به قوم و قبیله خود رای می دادند و افراد با اینکه خود را آبادانی می خواندند ، ولی در انتخاب تبار خویش را ارجح می دانستند که باعث نوعی (( گسست فرهنگی و اجتماعی )) گردید . حال هر گرگروهی تنها خود را آبادانی می دانست و دیگری را غیر بومی . با شروع بازسازی آبادان سری جدیدی از مهاجرت به آبادان آغاز گردید . این گروه نیز بعد از مدتی خود را آبادانی نامیدند اما از فرهنگ اصیل آبادانی به دور بودند . اول اینکه تبار خود را بر آبادان مقدم می دانستند . دوم روحیه تساهل و پذیرش آبادانی ها را نداشته و در آخر آبادان را سکویی برای پرتاب خود و یا حداقل زندگی بهتر دانسته و به این شهر(( عشق و غیرت )) ندارند .
بنده خود آبادانی ام و پس از مصاحبت های فراوانی که با مردم شهرم داشتم یک تعریف ساده برای بومی آبادان پیدا کردم و آن این است که بومی کسی است که به این شهر عشق بورزد . نام آبادان نفسش را درسینه حبس نماید و قلبش را بفشارد . پدرم میگفت هرجای دنیا که زندگی کنم مهم نیست مهم این است که در آبادان بمیرم و دفن شوم و اودر آبادان مرد و دفن شد .
اما بومی گرایی به گرایش در استفاده و منابع و همچنین اداره منطقه با اولویت به افراد بومی گفته می شود . افراد هر منطقه حق دارند شهر و دیار خود را بسازند و آن را اداره کنند . اما مردم هر جا و مکانی از ایران می بایست تابع دولت مرکزی بوده و منویات ملی را در نظر بگیرند . در این راستا استفاده از متخصصین غیر بومی تحت عنوان شایسته سالاری و اینکه همه جای ایران سرای من است مطرح می گردد . این مهم صحیح است ولی واقعیت چیز دیگری را نشان می دهد . مدیران غیر بومی بعد از گذشت قریب به سی سال از پایان جنگ دستاوردمناسبی برای آبادان نداشته اند و آنچه مشاهده می گردد سیل کارگران و پیمانکاران غیر بومی است که براساس آشنایی یا قرابت به مدیران غیر بومی به شهر سرازیر شده و فرصتهای شغلی را از آبادانی ها گرفته اند . در ادارات مدیران غیر بومی با شعار تخصص گرایی و شایسته سالاری یک (( انسداد )) در دسترسی و پیشرفت کارمندان بومی ایجاد نموده اند . گویی این شهر فاقد افرادمتخصص است .
آقایان حامد بهجتی ، حسن دانایی و حامد حق طلب در سال ۱۳۹۴ به بررسی تاثیر بومی یا غیر بومی بودن مدیران بر رضایت مندی شغلی کارمندان ادارات و نهادهای عمومی در شهرستان (( خواف)) پرداختند . بر اساس نتایج به دست آمده بین رضایت شغلی و مؤلفه های رضایت از نوع کار، رضایت از سرپرست مربوطه، رضایت از همکار، رضایت از نحوه ارتقاء شغلی و رضایت از نحوه حقوق و مزایا بین کارمندان مدیران بومی و غیر بومی موجود در شهرستان خواف تفاوت معناداری وجود داشت. به طوری که رضایت شغلی و مؤلفه های رضایت از نوع کار، رضایت از سرپرست مربوطه، رضایت از همکار، رضایت از نحوه ارتقاء شغلی و رضایت از نحوه حقوق و مزایا کارمندانی که مدیران بومی داشتند نسبت به کارمندانی که مدیران غیر بومی داشتند (( بهتر)) می باشد .
با به روی کار آمدن اعضای جدید شورای شهر و تغییر شهردار بحث اولویت بر بومی یا متخصص بودن شهردار داغ است . ولی آنچه اهمیت دارد (( ساختارها ))است که متاسفانه توجهی به آن نمی شود . وقتی به آمارهای بالای بیکاری ، طلاق ، اعتیاد و … در شهرمان می نگریم و در آن لختی تامل می کنیم متوجه نوعی نابسامانی و ناهنجاری و بنا به گفته جامعه شناسان (( آنومی )) در ساختارهای حاکم برشهر می شویم . مطالعه به روش (( مردم نگارانه )) ، مطالعه تطبیقی شرایط آبادان با شهرهای دیگر و … غیر بومی گرایی را یکی از دلایل این نابهنجاری نشان می دهد . غیر بومی گرایی که با شعار تخصص گرایی آغاز گردید و ادامه یافت و نشان داد تنها سرابی بیش نیست . گویا در این شهر که از حوزه علمیه با قدمت ، چند دانشگاه دولتی و آزاد و پیام نور و سبقه طلایه دار بودن نوسازی صنعتی ایران هیچ متخصصی پیدا نمی شود . انتخاب (( شهردار )) بومی می تواند اولین گام در رفع بسیاری از معضلات شهری باشد . شهرداری که خود متخصص باشد و بومی و هم جهت رفع مشکلات از دیگر متخصصان استفاده کند . البته این تنها اولین قدم است و نقش شورای شهر با حمایت از کلیه متخصصان ، اصحاب رسانه ، هنرمندان ، … و استفاده از ایشان بسیار پر اهمیت است .

رضا دویده
پنجشنبه نهم شهریور یکهزار و سیصد و نود وشش شمسی

منابع :
۱ – بهجتی, عادل؛ حسن دانایی و حامد حق طلب، ۱۳۹۴، بررسی تاثیر بومی یا غیر بومی بودن مدیران بر رضایت مندی شغلی کارمندان ادارات و نهادهای عمومی شهرستان خواف، اولین کنفرانس ملی مدیریت، نوآوری و کارآفرینی در شرایط اقتصاد مقاومتی، مشهد، انجمن مدیریت ایران واحد خراسان،
https://www.civilica.com/Paper-KHMA01-KHMA01_057.html
https://www.vajehyab.com/dehkhoda/%D8%A8%D9%88%D9%85%DB%8C 2 –
۳ – مطلعین کلیدی و مردم شهرستان آبادان