۰۴ خرداد ۹۶ ، ساعت ۰۷:۰۳
آمار سایت
  • کاربران آنلاین :

    0
  • بازدید امروز :

    726
  • بازدید دیروز :

    479
  • بازدید این هفته :

    5583
  • رتبه الکسا :

    15814
ImageWeek
بازی در زمین دیگران شگرد نوسیاسیون آبادان
کد خبر : 8722۱۴ | در تاريخ : مهر ۱۴, ۱۳۹۵ | ساعت : ۱:۲۳ ق.ظ
نسخه چاپی نسخه چاپی

%d8%b1%d9%86%da%af

این روی سکه

اگر شهر آبادان را – اگر – سیاسی بدانیم و اگر فعالان و منتقدان آن را – اگر – افرادی سیاسی تلقی بکنیم و اگر انتخابات در این شهر را – اگر – محصول بازی شطرنج سیاسیون فرض کنیم – که نیست – با شهری روبرو هستیم که انبوه گروه های بسته با بار مالی صرفا پذیرایی ( فاکتور رستورانی) در آن مدام در حال تشکیل جلسه آن هم از نوع « گعده » ای می باشند.

آبادان امروز ما از حیث نفرات و شخصیتی هیچ تشابهی با آن آبادان قصه های چهل سال پیش نداشته و ندارد. آبادان امروزی که من و شما می شناسیم ؛ فرشی است که در زیر سایبانی پهن شده و جز تعدادی انگشت شمار کسی حق ندارد بالای این فرش بنشیند . البته این فرش از چهار طرف قابل دسترسی است برای همین بجز ان تعداد اندک هر کس که بر لبه های طولی و یا عرضی این مستطیل جلوس کرده باشد گمان می کند در صدر فرش نشسته است و می شود متکلم وحده!

آن روی سکه 

آبادان امروز من و شما نیازمند همگرایی و تعیین صدر فرش زیر سایبانش می باشد. حتا می توان مطالبه کرد که چهار طرف فرشش را دیواری بکشند و دربی تعبیه کنند تا اول و اخر فرش تعیین بشود.

مار و پله

هر چقدر شطرنج ؛ بازی سیاسیون است ؛ « مار و پله » بازی نو سیاسیون است. نوسیاسیون را می توان در زمره ی نو کیسگان نیز قلمداد کرد. آن هایی که بوی کباب مستشان کرده و ریحان و نان بدست بدنبال کبابش می گردند. اینان گشنگی امانشان را چنان بریده که اگر سنگی را به رنگ کباب ببینند هم رم خواهند کرد.

اردیبهشت ۹۶

نه به داره نه به باره اما گویا هزار و پانصد دسته و باند و لیست و گروه برای راه یافتن به ساختمان قهوه ای روبروی اولین پمپ بنزین ایران اعلام موجودیت کرده اند و حتا مشاهده شده است که جامه نیز بر تن کرده اند و کلون درب خانه ها را نیز زده اند که اگر من باشم ؛ سفره ای است کریم که سخاوت می بارد از پله هایش!!!

فی الآخر

برادران و خواهران ارجمند. ساعت هایتان را با مردم میزان کنید و مردم کلافه شده از انبوه مشکلات و معضلات شهری را گرفتار این بازی های خود نکنید. بگذارید مردم زندگی شان را بکنند و اینقدر وول نخورید که چندشمان و چندششان می شود. انشاالله هر وقت ؛ وقتش رسید خود این مردم می دانند که چه کسانی باید بروند.

رسانه اجتماعی اروندپرس