۲۱ آذر ۹۵ ، ساعت ۱۱:۳۸۰۴ فروردین ۹۶ ، ساعت ۰۲:۳۳
آمار سایت
  • کاربران آنلاین :

    0
  • بازدید امروز :

    125
  • بازدید دیروز :

    732
  • بازدید این هفته :

    4960
  • رتبه الکسا :

    15662
ImageWeek
آبادان ؛ فرزند طلاق !
کد خبر : 7591۱۴ | در تاريخ : مرداد ۱۴, ۱۳۹۵ | ساعت : ۴:۵۰ ب.ظ
نسخه چاپی نسخه چاپی

آبادان نام بزرگی است. بزرگی آبادان به اسمش نیست . این ترکیب شش حرفی ؛ در طول تاریخ نقش افرین صحنه های مختلفی بوده است.

 

۲۰۱۶۰۸۰۳_۱۱۱۹۳۰
به گزارش اروندپرس؛ هنگامی که پالایشگاه آمد ؛ کشاورزی و نخلداری آبادان از بین نرفت و ویرانش نکردند.شاید در همان سال هایی که تاسیسات عظیم نفتی در بخش هایی از نخلستان بزرگ آبادان جاخوش کردند عده ای نگران حال فردای روستایشان بودند.

پالایشگاه راه افتاد و با اینکه بزرگترین بازار کار را  بوجود آورد اما روستاهای دورتر مثل قصبه و نصار و شلحه و سادات و تنگه و غیره از سکنه خالی نشدند و جریان زندگی با کمترین تاثیر زیست محیطی بزرگترین پالایشگاه خاورمیانه تداوم یافت.

پالایشگاه و مسوولان غیر ملی و بیگانه اش حرمت صاحبخانه را نگه داشتند و حتا پس از داستان ملی شدن نفت و قطع دست بیگانگان به پالایشگاه آبادان ؛ باز هم خدمات دهی به شهر ادامه یافت.

روند همکاری و تعامل پالایشگاه با شهر ؛ پس از جنگ شکل و شمایلی دیگر پیدا نمود و پس از سیاست واگذاری های فله ای منازل شرکتی ؛ بخش های زیادی از امور پالایشگاه برون سپاری شد و نگارنده معتقد است که نطفه ی بیگانگی پالایشگاه با شهر آبادان از همین جا آغاز شد.

مباحث پر سر و صدای خصوصی سازی در شرایطی در ایران عملیاتی شد که از همان قدم نخست پای رانت خواری و رانت خواران و رشوه بگیرها و رشوه دهندگان باز شد. خصوصی سازی باید با مطالعه یک سازمان تخصصی و با توجه به استاندارهایی که توسط هیأت های اجرایی مشخص می شود، اتفاق افتد.

علی رشیدی رییس پیشین انجمن اقتصاددان ایران، با بیان اینکه خصوصی سازی انجام گرفته در ایران با آنچه که در دنیا انجام شده، تفاوت ۱۰۰ درصدی دارد، اظهار کرد:«هدف خصوصی سازی بازگرداندن اقتصاد به رقابت و توزیع منابع یکسان است در حالی که در خصوصی سازی که در کشور ما انجام شد، چنین اتفاقی نیفتاد زیرا منابع مالی و بانکی در دست دولت است و منابع فیزیکی و مواد اولیه تحت کنترل بخش خصوصی نیست. »

این اقتصاددان با ذکر این مثال که دولت احمدی نژاد یک شبه دستور داد به کارخانه های سیم و کابل، مس ندهند، گفت: «توزیع منابع فیزیکی دراین اقتصاد آزاد نیست. نکته دیگر این است که شرکت های دولتی به راحتی می توانند شروع به فعالیت کنند در حالیکه بخش خصوصی واقعی باید با مقررات و محدودیت اقدام به فعالیت کند بنابراین بخش خصوصی واقعی نمی تواند وجود داشته باشد. »

وی نحوه واگذاری را یکی دیگرازارکان مهم خصوصی سازی دانست و تصریح کرد: « در کشورهای اروپایی وقتی قرار بود خصوصی سازی صورت بگیرد، از طریق مناقصه و مزایده شرکت ها را واگذار کردند زیرا در این صورت شرکت های رقیب امکان شراکت را پیدا می کنند.متاسفانه در دولت قبل شرکت های دولتی به یک عده خاص و سازمان هایی داده شد که با رانت اقدام به بالا بردن شاخص های بورس کردند و این واگذاری ها بدون توجه به استانداردها صورت گرفت. »

با تولد سازمان منطقه آزاد اروند ؛ باری دیگر شهر آبادان دستخوش بیم و امید شد. بیم و ترس از بابت موضوع حاکمیت بی منازع این سازمان بر آبادان که یادآور ماجرای “کمپانی ” در ابتدای پالایشگاه بود و امید از بابت آن که شاید وضع تغییر کند و آبادان تبدیل به “دبی” بشود.

با گذشت بیش از بیست سال از تشکیل و شروع بکار سازمان منطقه آزاد اروند و آمد و رفت گروه های مختلف مدیریتی در این سازمان آن هم به شکل اتوبوسی ؛ رفته رفته مردم به این سازمان بدگمان شدند و بیش از هر زمان دیگری بیت معروف «از طلا بودن پشیمان گشته ایم     مرحمت فرموده ما را مس کنید» تبدیل به زبان حال مردم آبادان و خرمشهر شد.

نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی نیز طی این مدت ایرادات و انتقادهای تندی بر علیه این سازمان روا داشته اند تا جایی که سید حسن دهدشتی موضوع حساب کشی از این سازمان را پیش کشید که خب البته ره بجایی نبرد!

جلیل مختار یکی از سه نماینده ی حاضر آبادان در مجلس شورای اسلامی در جلسه ی کارگروه اشتغال شهرستان آبادان که در مورخ ۱۴ مرداد ۱۳۹۵ در محل فرمانداری ویژه آبادان برگزار شد خطاب به این سازمان گفت:« شما چقدر توانسته اید میزان بیکاری در آبادان و خرمشهر را کاهش بدهید؟ شما نمی توانید پاسخگوی مراجعینی باشید که بدنبال کار هستند.سازمان منطقه آزاد اروند باید برنامه ریزی کند تا از طریق دو مقوله ی صنعت و نیز تجارت ایجاد فرصت های شغلی کند.»

حال بنظر می رسد ؛ حجم معضلات و کارهای نشده در آبادان آنقدر زیاد شده که نمایندگان نیز تعارفات معمول را کنار گذاشته اند و با توپ پر به سراغ این سازمان عریض و طویل و پولدار می روند.

به نظر می رسد در این میان شهر آبادان می ماند و تنهایی هایش. او می ماند و بیکاری جوانان تحصیلکرده اش . آبادان می ماند و معلق ماندن بین بودجه و اعتبارات دولتی یا اعتباراتی که سازمان منطقه آزاد اروند حسب وظیفه ی ذاتی باید هزینه کند.

قطعا ادامه این وضع ؛ نگرانی های بیشتری را رقم خواهد زد که ترجیح می دهیم فعلا هیچ نگوییم.

مهرداد معماری